Zawał serca, potocznie określany jako atak serca, to stan nagłego zagrożenia życia, w którym dochodzi do martwicy mięśnia sercowego wskutek jego niedokrwienia. Jest to choroba niedokrwienna serca, gdzie przepływ krwi do mięśnia sercowego zostaje znacząco ograniczony lub całkowicie zablokowany. To krytyczne niedotlenienie prowadzi do obumierania komórek mięśnia serca, co bez natychmiastowej pomocy medycznej może skutkować poważnymi komplikacjami, w tym zatrzymaniem krążenia, a nawet śmiercią. Zrozumienie przyczyn, objawów zawału serca oraz zasad pierwszej pomocy jest kluczowe dla zwiększenia szans na przeżycie i ograniczenia stopnia uszkodzenia serca.
Główne przyczyny zawału
Najczęściej zawał serca jest skutkiem rozwoju miażdżycy w tętnicach wieńcowych, które doprowadzają krew do serca. Proces ten polega na gromadzeniu się cholesterolu i innych substancji na ścianach tętnic, tworząc blaszki miażdżycowe. Gdy taka blaszka miażdżycowa pęka, wokół niej tworzy się skrzep, który może całkowicie zablokować przepływ krwi przez tętnicę wieńcową. Rzadziej zawał serca może wystąpić w wyniku skurczu tętnicy wieńcowej, rozwarstwienia jej ściany serca lub w konsekwencji dysproporcji między zapotrzebowaniem mięśnia sercowego na tlen a jego dostarczaniem (np. w przypadku ciężkiej anemii czy zaburzeń rytmu serca).
Główne przyczyny zawału serca są ściśle powiązane z szeregiem czynników ryzyka, które zwiększają prawdopodobieństwo jego wystąpienia:
- miażdżyca i choroba wieńcowa (choroba niedokrwienna serca),
- wysokie ciśnienie tętnicze (nadciśnienie),
- podwyższony cholesterol i trójglicerydy,
- cukrzyca,
- otyłość i brak aktywności fizycznej,
- palenie tytoniu i nadużywanie alkoholu,
- przewlekły stres,
- przebyty zawał serca w przeszłości (zwiększa to ryzyko kolejnego wystąpienia zawału),
- dodatni wywiad rodzinny (predyspozycje genetyczne do chorób serca i naczyń).
Jak rozpoznać atak serca? Charakterystyczne i nietypowe objawy zawału
Najbardziej rozpoznawalnym objawem zawału serca jest nagły, silny ból w klatce piersiowej. Te typowe objawy zawału serca zazwyczaj charakteryzują się:
- uciskiem, gnieceniem, pieczeniem lub dławieniem za mostkiem. Ból w klatce piersiowej jest rozlany, pacjent często wskazuje jego miejsce całą dłonią,
- trwa dłużej niż 20 minut i nie ustępuje po odpoczynku ani po przyjęciu nitrogliceryny (jeśli pacjent ją posiada),
- może promieniować do lewego ramienia, szyi, żuchwy, a nawet pleców (okolica międzyłopatkowa) lub nadbrzusza,
- nie zależy od fazy oddychania ani pozycji ciała.
Jednakże objawy zawału serca nie zawsze są tak oczywiste. Wiele osób może przechodzić zawał z niecharakterystycznymi objawami, co często opóźnia rozpoznanie. Szczególnie kobiecy zawał serca i zawał u pacjentów z cukrzycą mogą przebiegać inaczej. U kobiet często pojawiają się bóle brzucha, nudności, duszność, zawroty głowy, kołatanie serca czy nadmierne zmęczenie, które mogą być mylone z niestrawnością czy objawami menopauzy. U cukrzyków ból może być mniej intensywny lub wcale nie występować (cichy zawał), a dominują objawy takie jak duszność, osłabienie czy poty.
Ważne jest, aby podejrzewać zawał serca w przypadku nagłego wystąpienia bólu lub nowych, niepokojących symptomów, nawet jeśli nie są one „książkowe”. Pamiętaj, że większość zawałów serca z uniesieniem odcinka ST występuje w godzinach porannych.
Pierwsza pomoc w zawale serca
Czas odgrywa kluczową rolę w zawale serca. Im szybciej leczenie zawału serca zostanie rozpoczęte, tym większe szanse na przeżycie i mniejszy stopień uszkodzenia serca. Ten krytyczny okres nazywany jest „złotą godziną”.
Co robić, gdy podejrzewamy zawał serca?
- Natychmiast wezwij pogotowie ratunkowe (numer 999 lub 112)! Powiedz dyspozytorowi o objawach zawału serca, które obserwujesz. Nie lekceważ objawów – lepiej dmuchać na zimne.
- Ułóż pacjenta w pozycji półsiedzącej, z podpartymi plecami, aby ułatwić mu oddychanie. Poluzuj ciasne ubranie.
- Zachowaj spokój i spróbuj uspokoić pacjenta, ponieważ często towarzyszy mu uczucie lęku lub strachu przed śmiercią.
- Jeśli pacjent jest przytomny i nie ma przeciwwskazań (np. niskie ciśnienie tętnicze), a lek aspiryna (lub kwas acetylosalicylowy) jest dostępny (150-300 mg), można mu go podać do rozgryzienia – aspiryna działa przeciwzakrzepowo i może pomóc w udrożnieniu tętnicy. Nie podawaj nitrogliceryny, jeśli pacjent jej nie ma przepisanej przez lekarza lub ma niskie ciśnienie tętnicze.
- Nigdy nie transportuj pacjenta własnym samochodem do szpitala! Czekaj na karetkę pogotowia, która już w drodze może rozpocząć leczenie zawału i jest przygotowana na zatrzymanie krążenia (defibrylator).
- W przypadku zatrzymania krążenia (brak oddechu i pulsu), natychmiast rozpocznij resuscytację krążeniowo-oddechową (RKO), uciskając klatkę piersiową pacjenta.
Diagnostyka zawału serca i współczesne leczenie zawału
Rozpoznanie zawału serca opiera się na analizie objawów klinicznych, zapisu EKG oraz wyników badań krwi.
- Elektrokardiogram (EKG) – to podstawowe badanie, które pozwala ocenić pracę serca i zidentyfikować zmiany charakterystyczne dla niedokrwienia mięśnia sercowego. W diagnostyce rozróżnia się zawał serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) i zawał serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI).
- Badania krwi – oznaczanie poziomu troponin sercowych (markery uszkodzenia mięśnia sercowego) jest kluczowe. Ich podwyższone stężenie potwierdza martwicę.
- Echokardiografia (echo serca) – badanie to pozwala ocenić stopień uszkodzenia serca, kurczliwość lewej komory serca i wykryć inne choroby serca, takie jak niewydolność serca.
- Koronarografia – jest to inwazyjne badanie, które dokładnie uwidacznia tętnice wieńcowe, lokalizując zwężenia lub zakrzepy.
Leczenie zawału serca ma na celu jak najszybsze przywrócenie przepływu krwi przez zablokowaną tętnicę. Leczenie farmakologiczne obejmuje leki przeciwzakrzepowe (np. aspiryna lub kwas acetylosalicylowy), beta-blokery, leki obniżające cholesterol i stabilizujące ciśnienie tętnicze. W przypadku STEMI i pacjentów o wysokim ryzyku, preferowane jest leczenie inwazyjne, takie jak:
| Metoda leczenia | Opis |
|---|---|
| Angioplastyka wieńcowa | Zabieg polegający na wprowadzeniu cewnika z balonikiem do tętnicy wieńcowej w celu poszerzenia jej światła i często wszczepieniu stentu. |
| Pomostowanie aortalno-wieńcowe | Operacja bypassów, tworząca nowe drogi dla przepływu krwi do mięśnia sercowego, omijając zwężone lub zablokowane tętnice wieńcowe. |
Profilaktyka zawału serca i życie po ataku serca
Zawał serca jest chorobą, której ryzyko można znacząco zmniejszyć poprzez modyfikację stylu życia. Zapobieganie zawałowi serca to przede wszystkim dbanie o zdrowie serca i naczyń przez całe życie. Kluczowe elementy profilaktyki zawału serca to:
- rzucenie palenia (jest to jeden z najistotniejszych czynników ryzyka),
- zdrowa, zbilansowana dieta (bogata w warzywa, owoce, pełnoziarniste produkty, ograniczająca tłuszcze zwierzęce i cholesterol),
- regularna aktywność fizyczna (minimum 30 minut umiarkowanego wysiłku, kilka razy w tygodniu),
- utrzymanie prawidłowej masy ciała,
- kontrola ciśnienia tętniczego, cholesterolu i poziomu cukru we krwi (szczególnie ważne dla pacjentów z cukrzycą),
- redukcja stresu,
- regularne badania kontrolne i stosowanie się do zaleceń lekarza.
Dla pacjentów z zawałem serca rekonwalescencja obejmuje długotrwałą farmakoterapię i rehabilitację kardiologiczną, która pomaga wrócić do sprawności i nauczyć się żyć w nowy, zdrowszy sposób, minimalizując ryzyko zawału serca w przyszłości. Pamiętaj, że każdy zawał może mieć inne objawy, dlatego rozpoznania zawału serca nie należy bagatelizować. Szybka reakcja to klucz do uratowania życia i mięśnia serca.